Τυχερές οι μαϊμούδες!…

 

Γράφει ο Χρήστος Γκερέκος

Προικισμένος ο άνθρωπος με τα χαρίσματα της λογικής, της κρίσης και του λόγου, έχει αποκτήσει την υπεροψία και την υπεροχή σ’ ολόκληρο το φυτικό και ζωικό βασίλειο, τα οποία υποχρεώνει να τον υπηρετούν. Απλώνει το χέρι του στη γη ή στα δέντρα και παίρνει τους καρπούς τους. Σκοτώνει χωρίς οίκτο ό,τι του αρέσει απ’ το ζωικό βασίλειο για την τροφή του και εκπαιδεύει όσα ζώα μπορούν να τον βοηθήσουν στις δουλειές του. Κι όμως τα ζώα, που νομίζουμε ότι στερούνται νοημοσύνης μπορούν, ίσως και από ένστικτο, να  κάνουν πολύ περισσότερα και πιο σωστά πράγματα από εμάς. Σκέπτονται και ενεργούν με εκπληκτική ευφυία. Δείχνουν αισθήματα αλληλεγγύης, συγκινητική στοργή στα παιδιά τους και πολλές φορές διδάσκουν ακόμη και ανθρωπιά!

Το ασήμαντο για εμάς μυρμηγκάκι, με μυαλό που δεν πρέπει να υπερβαίνει σε μέγεθος το κεφάλι μιας μικρής καρφίτσας, φτιάχνει φωλιά με τη σοφία  άριστου μηχανικού. Φωλιά με κεντρική είσοδο, εξόδους κινδύνου, αποθήκες, αντιπλημμυρικά έργα και είναι παράδειγμα εργατικότητας, έχοντας την δυνατότητα να μεταφέρει ό,τι του είναι απαραίτητο, σε βάρος πενταπλάσιο του σώματός του!

Η μέλισσα έχει απίθανες ικανότητες, απλησίαστες από τον άνθρωπο. Μάτι πολυεδρικό που βλέπει χιλιόμετρα μακρυά. Τρόπους για να δείχνει στις άλλες μέλισσες, κάνοντας με το κεντρί της σχέδια στο χώμα, σε πόση ακριβώς απόσταση και σε ποια τοποθεσία έχει εντοπίσει γεμάτα νέκταρ λουλούδια. Φτιάχνει αποθήκες για τη φύλαξη του μελιού. Σμήνος από αυτές, που εναλλάσσεται σε βάρδιες, στέκεται εμπρός από τις αποθήκες και φτερουγίζει τις θερμές ημέρες του καλοκαιριού, σαν «air condition», για να διατηρήσει τη θερμοκρασία σε χαμηλά επίπεδα για να μην λιώνει το αποθηκευμένο εκεί μέλι.

Η αεροναυπηγική πήρε μαθήματα απ’ τα πουλιά στο σχεδιασμό της ατράκτου των αεροπλάνων και τα «καθέτου εφορμήσεως» της Ιταλίας (στούκας) που έδρασαν στον Β՚ Παγκόσμιο Πόλεμο, βασίστηκαν στην «βουτιά» του γερακιού και του αετού. Για τα υποβρύχια μελετήθηκε η κίνηση των δελφινιών και οι λευκές αρκούδες των πόλων μας δίδαξαν τον τρόπο ζωής στους πάγους.

Ακόμη και στη ζωή μας μιμούμαστε τα ζώα. Αλλάζουμε πρόσωπο ανάλογα με τα συμφέροντά μας όπως ο χαμαιλέων! Ξεγλιστράμε από τις δύσκολες καταστάσεις σαν το χέλι. Γινόμαστε πονηροί σαν την αλεπού. Κάνουμε ζημιά και «λουφάζουμε» σαν τη νυφίτσα. Πέφτουμε στο φαγητό σαν τα γουρούνια. Χτυπάμε ύπουλα σαν το φίδι. Τεμπελιάζουμε σαν τον κάβουρα. Το βάζουμε στα πόδια σε ώρες κινδύνου, σαν τον λαγό. Τσακωνόμαστε σαν τα κοκόρια, και πεισματώνουμε σαν τα μουλάρια!

Η χαριτωμένη πανέξυπνη μαϊμουδίτσα που σκαρφαλώνει στα πιο ψηλά κλαδιά των αιωνόβιων δέντρων της ζούγκλας και από εκεί κάνει τεράστια άλματα, αιωρούμενη στο κενό λες κι έχει νικήσει τους νόμους της βαρύτητας, είναι πάντως η αδυναμία μου! Την έχω δει σε «ντοκιμαντέρ» να γυρνάει στη φωλιά της κρατώντας στο ένα χέρι της 2-3 μπανάνες και στη συνέχεια να παίρνει το μαϊμουδάκι της αγκαλιά, να ξεφλουδίζει τη μπανάνα με τα άκρα των δακτύλων της και να το ταΐζει δίνοντάς του κάθε φορά μια μπουκιά, κοιτάζοντάς το με στοργή στα μάτια, σαν μια καλή γυναίκα-μαμά και δεν σας κρύβω ότι ένοιωσα ανάμικτα αισθήματα θαυμασμού και συγκίνησης!

Όταν με στέλνει η γυναίκα μου στο super-market για να πάρω 2-3 πραγματάκια(!) και η λίστα που μου δίνει περιλαμβάνει 20 και βάλε… και στο γυρισμό τα χέρια μου δεν φτάνουν για να κρατήσουν τις αμέτρητες σακούλες και κρατάω τα κλειδιά του αυτοκινήτου και του σπιτιού στα δόντια μου, όπως κρατάει το σκυλί ένα κόκκαλο, τότε είναι που μακαρίζω τις μαϊμούδες που μπορούν να  χρησιμοποιούν και τα τέσσερα άκρα τους σαν χέρια!

Σκέφτομαι δηλαδή ότι, αν κι εγώ είχα 4 χέρια όπως αυτές, θα μπορούσα με το ένα να γράφω χρονογράφημα, με το άλλο να ξεφυλλίζω το λεξικό και να ρίχνω μια ματιά μη γίνω ρεζίλι γράφοντας καμιά «κοτσάνα», με το τρίτο να τσιμπάω στα πεταχτά κάτι απ’ το πιάτο με το φαγητό που έχω δίπλα μου και με το τέταρτο να ρίχνω κανένα φάσκελο προς όπου δει… (ονόματα δεν λέμε…)

Τελικά τα ζώα, στην υπηρεσία μας ζωντανά ή στο πιάτο μας μαγειρεμένα, πολλά και σημαντικά μας προσφέρουν. Ακόμη και οι ταπεινές πεντανόστιμες σουπιές είναι καλύτερες από κάποιες άλλες «σουπιές με γραβάτα» (ή χωρίς αυτήν, επειδή την κατάργησε η …πρώτη αριστερή μας κυβέρνηση) που κυκλοφορούν γύρω μας. Αυτές που, αντί να τις τρώμε εμείς μας τρώνε εκείνες, με το δικό τους, συνήθως «μπαμπέσικο», τρόπο!

Μας αρέσει δεν μας αρέσει, έτσι είναι η ζωή και πώς να την αλλάξεις…