ΠΑ­ΣΧΑ 2018 _ Ποιμαντορική Εγκύκλιος

Προς

τον Ι­ε­ρό Κλή­ρο και τους ευ­σε­βείς Χρι­στια­νούς της Ι­ε­ράς Μη­τρο­πό­λε­ώς μας

 

Α­γα­πη­τοί μου α­δελ­φοί,

         ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ η πε­ρι­γρα­φή α­πό τον ευ­αγ­γε­λι­στή Ι­ω­άν­νη της συ­νάν­τη­σης του α­να­στη­μέ­νου Ιησού με τους μα­θη­τές Του το α­πό­βρα­δο «της μιας των Σαβ­βά­των». Οι μα­θη­τές συγ­κεν­τρω­μέ­νοι στο υ­πε­ρώ­ο των Ι­ε­ρο­σο­λύ­μων. Οι πόρ­τες κλει­στές «διά τον φό­βον των Ι­ου­δαί­ων». Και τό­τε ήρ­θε ο Κύ­ριος, στά­θη­κε στη μέ­ση και τούς λέ­ει : «Ει­ρή­νη υ­μίν»! Α­νά­λο­γη εί­ναι η σκη­νή και κα­τά τη δεύ­τε­ρη συ­νάν­τη­σή Του μαζί τους «μεθ᾽ η­μέ­ρας ο­κτώ». Έρ­χε­ται ο Ι­η­σούς «των θυ­ρών κε­κλει­σμέ­νων», στά­θη­κε στη μέ­ση και εί­πε : «Ει­ρή­νη σ᾽ ε­σάς» (Ιω. 20, 19,26).

«Ει­ρή­νη υ­μίν»! Ο α­να­στά­σι­μος χαι­ρε­τι­σμός και η α­τί­μη­τη ευ­λο­γί­α του α­να­στη­μέ­νου Κυρίου μας. Τον ί­διο χαι­ρε­τι­σμό ο Χρι­στός μας α­πευ­θύ­νει σή­με­ρα κα­τά την πα­νευ­φρό­συ­νη ημέ­ρα του Πά­σχα και σ᾽ ε­μάς. «Ει­ρή­νη υ­μίν»! Τον ί­διο χαι­ρε­τι­σμό α­πευ­θύ­νει σε ό­λους τους αν­θρώ­πους. «Ει­ρή­νη πά­σι»!

Η ειρήνη, «το γλυ­κύ και πράγ­μα και ό­νο­μα» κα­τά τον ά­γιο Γρη­γό­ριο τον Θε­ο­λό­γο, α­πο­τε­λεί τον εύ­χυ­μο καρ­πό της Α­να­στά­σε­ως. Ο α­να­στάς Κύ­ριος εί­ναι ο με­γά­λος ει­ρη­νο­δό­της. Ε­κεί­νος με το αί­μα Του που έ­χυ­σε πά­νω στο σταυ­ρό «ει­ρη­νο­ποί­η­σε», δη­λα­δή συμ­φι­λί­ω­σε τα πάν­τα, τα ε­πί­γεια και τα ου­ρά­νια (Κολ. 1,20). Εκεί­νος α­φά­νι­σε την έ­χθρα —τρα­γι­κή συ­νέ­πεια της πτώ­σε­ως— και μάς συμ­φι­λί­ω­σε με τον Θε­ό και Πα­τέ­ρα μας.

«Εχθροί όν­τες» με τον Θε­ό, γρά­φει ο α­πό­στο­λος Παύ­λος, η σταυ­ρι­κή θυ­σί­α του Χρι­στού και η έν­δο­ξη Α­νά­στα­σή Του μάς συμ­φι­λί­ω­σε μα­ζί Του και ά­νοι­ξε τον δρό­μο της σω­τη­ρί­ας για τον κα­θέ­να μας (Ρωμ. 5,10). Γι᾽ αυ­τό και ο Α­πό­στο­λος δι­α­κη­ρύσ­σει με έμ­φα­ση : «Αυ­τός», ο Κύ­ριός μας δη­λα­δή, «είναι για μας η ειρήνη» (Εφ. 2,14).

* * *

ΜΟΝΟ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ειρη­νεύ­ει πραγ­μα­τι­κά τον άν­θρω­πο. Την καρ­διά, τους λο­γι­σμούς, τα συ­ναι­σθή­μα­τά του. Ό­σο πε­ρισ­σό­τε­ρο ο χρι­στια­νός πλη­σιά­ζει τον α­να­στάν­τα Κύ­ριο· ό­σο πε­ρισ­σό­τε­ρο η ζω­ή του Χρι­στού γί­νε­ται και δι­κή του ζω­ή, τό­σο πε­ρισ­σό­τε­ρο η ει­ρή­νη του Χρι­στού πλημμυρίζει την ύ­παρ­ξή του.

Αυτή η κοινωνία μας με τον Χρι­στό δεν εί­ναι μια γλυ­κε­ρή συ­ναι­σθη­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση. Εί­ναι στά­ση ζω­ής. Εί­ναι πρά­ξη εμ­πι­στο­σύ­νης στην πρό­νοι­ά Του. Εί­ναι ο­λό­θυ­μη υ­πα­κο­ή στις ζω­η­φό­ρες εν­το­λές του Ευαγγελίου Του.

Ο Χρι­στός λί­γο προ­τού να πά­ρει τον δρό­μο του μαρ­τυ­ρί­ου βε­βαί­ω­νε τους μα­θη­τές Του : «Φεύ­γω και σας αφή­νω την ει­ρή­νη. Τη δι­κή μου ει­ρή­νη σάς δί­νω» (Ι­ω. 14,27). Προ­φα­νώς ό­χι μό­νο στους δώ­δε­κα αλ­λά και σε κά­θε πι­στό· σε ό­λους μας. Και ο α­πό­στο­λος Παύ­λος διδάσκει πως η ει­ρή­νη είναι έ­νας α­πό τους καρ­πούς του Α­γί­ου Πνεύ­μα­τος (Γαλ. 5,22). Ε­πο­μέ­νως ει­ρη­νεύ­ου­με ως πρό­σω­πα, ό­ταν ο α­να­στάς Κύ­ριος κυ­βερ­νά τη ζω­ή μας και ό­ταν πα­ρα­κα­λού­με το Πνεύ­μα το Άγιο να ε­νοι­κεί μέ­σα μας και να φω­τί­ζει την εγκόσμια πορεία μας.

* * *

ΟΤΑΝ Ο ΑΝΑΣΤΑΣ Κύ­ριος προ­σφέ­ρει την ει­ρή­νη Του· ό­ταν η Εκ­κλη­σί­α Του διά των λει­τουρ­γών της μάς ευ­λο­γεί α­πευ­θύ­νον­τάς μας το «ει­ρή­νη πά­σι», τού­το ση­μαί­νει ό­τι οφεί­λου­με οι άν­θρω­ποι να ει­ρη­νεύ­ου­με και με­τα­ξύ μας. Οι άλ­λοι —ό­ποι­οι κι αν εί­ναι— για μας τους χρι­στια­νούς δεν εί­ναι η κό­λα­σή μας, ό­πως τόλ­μη­σε κά­ποι­ος να προ­φέ­ρει. Εί­ναι δη­μι­ουρ­γή­μα­τα, ό­πως κι εμείς, της α­γά­πης του Θε­ού. Εί­ναι δι­κές Του ζων­τα­νές ει­κό­νες. Ε­πι­πλέ­ον, μπο­ρεί να εί­ναι και ο­μό­πι­στοι α­δελ­φοί μας. Γι᾽ αυ­τό και τους α­γα­πά­με. Και α­γα­πών­τας τους α­γω­νι­ζό­μα­στε να χτί­ζου­με ει­ρη­νι­κές σχέ­σεις μα­ζί τους.

Μακριά από τον α­να­στάν­τα Κύ­ριο πραγ­μα­τι­κή ει­ρή­νη δεν μπο­ρεί να υ­πάρ­ξει. Χω­ρίς το Ευ­αγ­γέ­λιό Του, την α­γά­πη που εμ­πνέ­ει και τη δι­και­ο­σύ­νη που α­παι­τεί, εί­ναι α­δύ­να­το να ει­ρη­νεύ­ου­με οι άν­θρω­ποι α­νά­με­σά μας και τα έ­θνη με­τα­ξύ τους.  

* * *

Προ­σφι­λέ­στα­τοι α­δελ­φοί μου,

 ΠΑΣΧΑ ΣΗΜΕΡΑ! Η κλη­τή και α­γί­α η­μέ­ρα της Α­να­στά­σε­ως του Κυ­ρί­ου μας.

Ό­πως τό­τε ο Ι­η­σούς «ήλ­θεν εις το μέ­σον» των μα­θη­τών Του και τους α­πηύ­θυ­νε το «ει­ρή­νη υ­μίν», έ­τσι και σή­με­ρα. Ο α­να­στάς Κύ­ριος έρ­χε­ται κον­τά μας, απευ­θύ­νον­τας και σ᾽ ε­μάς, στον κό­σμο ο­λό­κλη­ρο, το «ει­ρή­νη υ­μίν»· το «ει­ρή­νη πά­σι»!

Σ᾽ ε­μάς ε­να­πό­κει­ται να εγ­κολ­πο­θού­με το μή­νυ­μά Του· την ει­ρή­νη που χαρίζει η έν­δο­ξη Α­νά­στα­σή Του. Και να ει­ρη­νεύ­ου­με. Να ει­ρη­νεύ­ου­με α­δι­ά­κο­πα μέ­σα μας και γύ­ρω μας με τη χά­ρη και το μέ­γα έ­λε­ός Του.

Χριστός ανέστη !

Ειρήνη πάσι !

Με θερ­μές πασχάλιες ευ­χές

 

 

   Ο Ε­πί­σκο­πός σας 

† Ο ΝΕ­ΑΣ ΣΜΥΡ­ΝΗΣ ΣΥ­ΜΕ­ΩΝ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σημ. : Να α­να­γνω­σθεί στον Εσπερινό της Αγάπης πριν α­πό την Α­πό­λυ­ση και τη Δευτέρα της Διακαινησίμου κα­τά το «Κοι­νω­νι­κό».