Σεβαστό το δικαίωμα της απεργίας, αλλά…

 

Γράφει ο Χρήστος Γκερέκος

Αναφαίρετο και σεβαστό το δικαίωμα των πολιτών οποιασδήποτε κατηγορίας, για την διεκδίκηση λογικών και νόμιμων δικαιωμάτων τους, την αποκατάσταση αδικιών ή την βελτίωση των συνθηκών εργασίας τους. Η διαφορά μας από τις περισσότερες, πολιτισμένες, χώρες του κόσμου είναι ότι σε εκείνες οι απεργοί σέβονται, πριν και πάνω από όλα, τους συμπολίτες τους και φροντίζουν να μην τους δημιουργούν προβλήματα που παρακωλύουν την ομαλή τους κυκλοφορία και την άσκηση και των δικών τους υποχρεώσεων και δικαιωμάτων.

Με τον τρόπο αυτό έχουν και την ηθική συμπαράσταση και στήριξη όλων των συμπολιτών τους και όχι την αγανάκτησή τους, όπως δικαιολογημένα συμβαίνει σε εμάς.

Οι πολυπληθείς ομάδες των απεργών, για παράδειγμα, που κατεβαίνουν στις άλλες χώρες με πλακάτ και ‘‘ντουντούκες’’, κινούνται με τάξη μόνον επάνω στα πεζοδρόμια και δεν διανοούνται να κλείσουν τους δρόμους δημιουργώντας κομφούζιο στην κυκλοφορία όπως γίνεται κατά κανόνα, δυστυχώς, στη χώρα μας.

Οι εν αγανακτήσει διατελούντες απεργοί δεν κάνουν γυαλιά καρφιά ξένες περιουσίες αθώων συμπολιτών τους που πληρώνουν χωρίς λόγο, όπως σε εμάς, “τη νύφη’’ και βλέπουν με θλίψη και οργή τις περιουσίες τους (καταστήματα και αυτοκίνητα) να καταστρέφονται, υποχρεώνοντας τα ΜΑΤ να τους ρίχνουν “το ξύλο της αρκούδας”.

Όσοι κατοικούν ή βρίσκονται τυχαία στο χώρο των επεισοδίων δεν ρίχνουν δάκρυ κορόμηλο από τα δακρυγόνα όπως εμείς και οι ξένοι που επισκέπτονται τη χώρα μας και βιώνουν αυτές τις απείρου κάλους εικόνες εκεί που δεν το περίμεναν. Εικόνες ακόμη και με απαράδεκτες ‘‘πρωτοτυπίες’’ σε κάποιες περιπτώσεις που μας κάνουν ρεζίλι των σκυλιών, όπως λέει ο λαός. Εικόνες τριτοκοσμικής χώρας, που αμαυρώνουν το λαμπρό για την ανεπανάληπτη φιλοξενία όνομα της Ελλάδας μας και την αίγλη για την ιστορία των αρχαίων της μνημείων.

Ανατρέχοντας στο παρελθόν, θυμίζουμε κάποια ακραία επεισόδια ντροπής από απεργούς μας όπως του ξεβρακώματος, εν μέση οδώ, από απεργούς συναδέλφου τους λεωφορειούχου, που έμεινε ως μέθοδος ‘‘Κολλάδων’’!

-Το σκίσιμο των ρούχων καθηγήτριας σε απεργία καθηγητών.

-Πρόεδρο Τραπέζης να …λανσάρει καινούργια μόδα παντελονιού με ένα μπατζάκι, διότι το άλλο του το είχαν …σκίσει συνάδελφοί του απεργοί(!) και απεργίες υπαλλήλων δύο άλλων Τραπεζών, οι οποίοι μετέτρεψαν ξενοδοχείο που τους φιλοξενούσε σε ‘‘καλοκαιρινό’’.

Είχαν διαλύσει τα πάντα. Από τραπέζια και καθίσματα, μέχρι πανάκριβα σερβίτσια, πολυελαίους, καθρέφτες και ζωγραφικούς πίνακες μεγάλης αξίας. Στο εύλογο δε ερώτημα γιατί κατέστρεψαν οι θεωρούμενοι “μορφωμένοι” απεργοί την περιουσία κάποιου φουκαρά συνανθρώπου τους με ζημίες που, πέραν όλων των άλλων δεν καλύπτονταν από καμία ασφάλεια, μόνον ψυχίατροι μπορούν να απαντήσουν…

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, επαναλαμβάνουμε ότι στις απεργίες λέμε ΝΑΙ, αρκεί να πραγματοποιούνται εκεί που πρέπει, όπως πρέπει και όταν πρέπει. Δεν είναι επιτρεπτό και αποδεκτό από την κοινή γνώμη να γίνονται απεργίες στα λιμάνια για παράδειγμα, τις ημέρες κατά τις οποίες χιλιάδες πολιτών, δικών μας και ξένων, έχουν προγραμματίσει ν΄ αναχωρήσουν με πλοία για τις διακοπές τους και συνωστίζονται παραμένοντας όμηροι και αφάνταστα ταλαιπωρούμενοι στις προβλήτες επί ώρες ή ημέρες και νύχτες.

Να κλείνουν τις εθνικές οδούς με τα τρακτέρ τους οι αγρότες, κατά τα εορταστικά τριήμερα και να κρατάνε εκεί εγκλωβισμένους σε ακινησία στα αυτοκίνητά τους χιλιάδες εκδρομέων με μικρά παιδιά, ηλικιωμένους με προβλήματα υγείας, οι οποίοι δεν τους φταίνε σε τίποτα, ούτε είναι αρμόδιοι για να λύσουν τα προβλήματά τους.

Είναι απαράδεκτο για τη φήμη της χώρας μας και την εθνική της οικονομία να πραγματοποιούνται απεργίες κατά τη διάρκεια των θερινών διακοπών από εργαζόμενους στον χώρο του τουρισμού.

Όταν δηλαδή, πέραν των δικών μας παραθεριστών, εκατομμύρια ξένων καταφτάνουν στη χώρα μας πραγματοποιώντας όνειρο ζωής, για προσκύνημα στα αρχαία μας μνημεία και βρίσκονται μπροστά σε κλειστές πόρτες ή, όπως συνέβη κατά την περυσινή τουριστική περίοδο, μπροστά σε τόνους σκουπιδιών που ήταν διάσπαρτα στους κεντρικούς δρόμους των μεγάλων πόλεων γύρω από τους κάδους των απορριμμάτων. Ένα γεγονός που, πέραν της αγανάκτησης για την εικόνα ντροπής μιας ιστορικής και ξακουστής από την αρχαιότητα πόλης, αναμεταδόθηκε από τα ξένα Μ.Μ.Ε. σε όλο τον πλανήτη. Με θλιβερές εικόνες αναρίθμητων και διάσπαρτων …υπαίθριων λόφων από σακούλες σκουπιδιών, που σκόρπιζαν γύρω τους αβάσταχτη δυσοσμία και μικρόβια, θέτοντας σε κίνδυνο την υγεία (χωρίς διάκριση) ημέτερων και ξένων!…

Κατάκτηση των εργαζομένων και αναφαίρετο, το επαναλαμβάνουμε και πάλι, δικαίωμα η απεργία, αρκεί η χρήση της να γίνεται σωστά! Να μην προκαλεί ταλαιπωρία και ζημία στους άλλους πολίτες και να μην βλάπτει ανεπανόρθωτα τα εθνικά μας συμφέροντα και την εικόνα της χώρας μας διεθνώς. Διότι τότε, δεν είναι άσκηση δημοκρατικού δικαιώματος, αλλά εκβιαστική αντεθνική ενέργεια!

Ας μην ξεχνούν οι απεργούντες ότι, σχεδόν ένα εκατομμύριο και πλέον συμπατριωτών τους που υπηρετούν ως επιχειρηματίες ή απλά εργαζόμενοι τον τομέα του τουρισμού, έχουν στηρίξει τις ελπίδες τους για μια οικονομική ανάσα κατά τους θερινούς μήνες.

Ας επικρατήσει επομένως αυτοέλεγχος και αίσθημα ευθύνης και, όσοι ετοιμάζονται για απεργιακές κινητοποιήσεις, ας ενεργήσουν με γνώμονα το εθνικό συμφέρον που είναι και δικό τους συμφέρον.

Σε μια εποχή που, πέραν των έκτροπων από τους “μπαχαλάκηδες” και τους “ρουβίκωνες,” που έχουν καταντήσει εφιάλτης για το κέντρο της Αθήνας, θα έχουμε σίγουρα και τις πάγιες πλέον όσο και σκόπιμες προκλήσεις στα νησιά μας του Αιγαίου από τους “καλούς μας γείτονες”. Τους γείτονες που, με την γνωστή τους ύπουλη τακτική, θα κάνουν ό,τι μπορούν για να δημιουργήσουν δύσκολες καταστάσεις στον τουρισμό μας, με παραβιάσεις του εναέριου και θαλάσσιου χώρου κοντά στα πιο δημοφιλή για τους ξένους μας ελληνικά νησιά, και με συνεχείς πολυάριθμες αποστολές λαθρομεταναστών.

Ας είμαστε νηφάλιοι. Ας μην παρασυρθούμε, υπό το κράτος αναγκών ή θυμού σε ενέργειες που στρέφονται τελικά εναντίον μας. Φτάνουν όλα τα άλλα αξεπέραστα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Ας μην βγάζουμε και τα μάτια μας μόνοι μας με απεργιακές κινητοποιήσεις που, πέραν όλων των άλλων, πέφτουν στο κενό διότι απευθύνονται σε ώτα μη ακουόντων…