Ο κλέψας του κλέψαντος…

Γράφει ο Χρήστος Γκερέκος

Έχουμε γεμίσει κλέφτες. Σε κάθε μας βήμα συναντάμε κι από έναν.

– Στο δρόμο, σου αρπάζουν το τσαντάκι.

– Στο λεωφορείο, σου βουτάνε το πορτοφόλι.

– Στην αγορά, σε κλέβουν στο ζύγι.

-Στο εμπόριο, σου πασάρουν εμπορεύματα »μαϊμούδες» για γνήσια ή σου χαρίζουν ένα στα δύο επειδή έχουν λήξει και πρέπει να τα πετάξουν.

– Στα καύσιμα, στα ποτά, στο λάδι, στο κρασί, βασιλεύει η νοθεία.

– Στα »χαρτιά», υπάρχουν οι χαρτοκλέφτες.

– Στα βουνά, οι ζωοκλέφτες.

– Στο σπίτι σου από κάτω, σου κλέβουν το αυτοκίνητο.

Κλείνεις την εξώπορτα, μπαίνουν με αντικλείδι που έχουν φτιάξει παίρνοντας με κερί αποτύπωμα της κλειδαριάς σου καθώς περνάνε δήθεν τυχαία  από την πόρτα σου.

Πληρώνεις τα μαλλιοκέφαλά σου για να βάλεις θωρακισμένη πόρτα ασφαλείας, μπαίνουν από το παράθυρο.

Ασφαλίζεις το παράθυρο, κατεβαίνουν με σκοινί από την ταράτσα στην μπαλκονόπορτα ή σκαρφαλώνουν σαν αίλουροι από τις υδρορροές. Πώς κι από πού να πρωτοφυλαχτείς;

Και μπορεί οι περισσότεροι λωποδύτες να είναι αλλοδαποί οι οποίοι έρχονται οργανωμένοι όπως έχει αποδειχτεί στη χώρα μας με αποκλειστικό σκοπό τη ληστεία και στόχο τα ΑΤΜ των Τραπεζών και τα κοσμηματοπωλεία, μη διστάζοντας να βασανίσουν ανελέητα ή να εκτελέσουν εν ψυχρώ όποιον τους αντισταθεί. Παρά ταύτα, και για να αλλάξουμε κλίμα, μιας και δεν αλλάζει δυστυχώς τίποτα με το να λέμε και να ξαναλέμε τα ίδια και τα ίδια, το “ευγενές επάγγελμα’’ του κλέφτη, μας αρέσει δεν μας αρέσει, είναι ελληνικής καταγωγής με πρώτο διδάξαντα τον δικό μας θεό ΕΡΜΗ.

Γεννήθηκε από τον Δία και τη Μαία στο όρος Κυλλήνη της Αρκαδίας και τον ανέθρεψαν οι Νύμφες, διότι η Ήρα που ανέλαβε να τον μεγαλώσει, έμαθε την ώρα που τον θήλαζε, ότι είναι προϊόν ‘‘τσιλημπουρδήματος’’ του Δία με άλλη θεά (καλό ‘‘καμάκι’’ κι αυτός, αρχιθεός πράμα…), και τον πέταξε μακρυά. Χύθηκε μάλιστα και γάλα της την ώρα εκείνη, κι έτσι μας προέκυψε ο Γαλαξίας στο ουράνιο στερέωμα!

Εσείς τον ξέρετε σαν θεό του εμπορίου, των οδοιπόρων, προστάτη των ποιμνίων και των ποιμένων, αγγελιαφόρο των θεών και συνοδό των ψυχών στον Άδη. Θα έχετε ακούσει ότι συνόδευσε στον Πάρι, τις θεές Ήρα, Αθηνά και Αφροδίτη, για να κρίνει ποια είν’ η ομορφότερη λέγοντας ‘‘τη καλλίστη’’ και να της δώσει ένα μήλο, για το οποίο μαλλιοτραβήχτηκαν κι έγιναν ρεζίλι των σκυλιών κοτζάμ θεές κι έμεινε και σε μας η έκφραση ‘‘το μήλον της έριδος’’. Άντε να έχετε μάθει ότι έφερε και τον Πρίαμο στη σκηνή του Αχιλλέα για να παραλάβει το πτώμα του Έκτορα. Αυτά ξέρετε μόνο; Χα! Βαθιά νυχτωμένοι είστε! Να σας πω εγώ τι κουμάσι ήταν ο »κύριος» Ερμής!

Όταν ήταν μωρό, κατέβηκε από την κούνια του, έβαλε τα παπούτσια του ανάποδα για να μπερδέψει τα ίχνη του, πήγε στην Πιερία του Ολύμπου και έκλεψε 50 βόδια του Απόλλωνα, κοιμίζοντας φύλακες και σκυλιά. Έσφαξε δυό βόδια και, με τα έντερά τους και το καβούκι μιας χελώνας, έφτιαξε την πρώτη του λύρα, την οποία χάρισε στον Απόλλωνα μαζί με μια φλογέρα (σύριγγα) για να του πάρει τη ράβδο που οδηγούσε τα βόδια. Νίκησε σε αγώνα, με δόλο τον Έρωτα, το γιό της Αφροδίτης κι όταν η Αφροδίτη τον αγκάλιασε για να τον συγχαρεί, της έκλεψε τη ζώνη (τον κεστό). Στη συνέχεια, έκλεψε το ξίφος του Άρη, την τσιμπίδα του Ήφαιστου, την τρίαινα του Ποσειδώνα, τα τόξα του Απόλλωνα και το σκήπτρο του Δία. Είχε υπ’ όψη του να πάρει και τον κεραυνό του Δία, αλλά δεν τον πήρε τελικά, γιατί …φοβήθηκε μην καεί!

Και μετά μου λέτε για αλλοδαπούς κλέφτες. Σιγά! Χαρτωσιά δεν πιάνουν μπροστά στο ελληνικό, ελληνικότατο επάγγελμα του κλέφτη το οποίο ανθεί ακόμη και σε υψηλά ιστάμενα πρόσωπα. Μόνον που σ’ αυτόν το χώρο, στην “ΕΛΙΤ” της κοινωνίας μας δηλαδή, η κλεψιά εις βάρος του λαού και του κράτους αλλάζει όνομα και λέγεται δωράκι, μίζα, ‘‘λάδωμα’’, φακελάκι ή ρουσφέτι. Και μάλιστα, αν θέλετε να μάθετε και ποιος εισήγαγε το ρουσφέτι στα ανώτερα στρώματα της κοινωνίας μας, σας πληροφορώ ότι το εισήγαγε η δική μας κυρία Κλεοπάτρα, θυγατέρα του Πτολεμαίου της δυναστείας των Λαγιδών.

Σε αρχαιολογικό μουσείο της Γερμανίας υπάρχει γνήσιο έγγραφο (πάπυρος) με την υπογραφή της και τη σφραγίδα της ως βασίλισσας της Αιγύπτου, στο οποίο κάτω από τη λέξη “ΓΕΝΕΣΘΩ” (δηλαδή να γίνει) και με σφραγίδα το αποτύπωμα του δακτυλιδιού της, δίνει εντολή να μην εισπράττουν στα τελωνεία δασμούς από τα εμπορεύματα (μεγάλες ποσότητες αρωμάτων, ποτών και μεταξιού) τα οποία εισήγαγε και διακινούσε στο εμπόριο ο αδελφός της.

Διεκδικούμε με άλλα λόγια τη δόξα του πρώτου διδάξαντος την ‘‘αρπαχτή’’, και μάλιστα και …με τη βούλα!